~ทะเลพระจันทร์~O0

เขียนไว้ เมื่อมันผ่านพ้นมาแล้ว...
 
หากอ่อนล้า ต้องยืนหยัดอยู่ให้ได้ แม้ต้องเดียวดาย
"เข้มแข็งไว้"

ยามใดที่อ่อนแอ ไร้เรี่ยวแรง
มันยิ่งกระทำอย่างที่พูดไว้ ได้ยากเย็นขึ้นไปอีกเพราะฉันคิดว่า…
ยามที่อ่อนแอ เหนื่อยล้ากับเรื่องบางเรื่อง
ครานั้น คงยากต่อการสรรหาคำใดมาบรรเทาความรู้สึก
นั่นอาจเป็นเพราะเราอยู่กับมัน
มันกอดคอเราแน่นเหลือเกิน 

เวลาที่เรารู้สึกเหนื่อย ทางกาย
ร่างกายคล้ายจะส่งสัญญาณว่า "พักก่อนนะ พักผ่อนนะ"
เหนื่อยล้าทางกาย รักษาง่าย ว่าไหม?

ยามเหนื่อยล้าทางใจ
ทำอย่างไรก็ไม่หายได้โดยง่าย
แม้อยากพัก แต่ใจมันก็ตัดไม่ขาด สักที

บางเรื่อง ก็ควรค่าแก่การ "จำ"
บางเรื่อง ก็ควรค่าแก่การ "จบ"

หนังสือเล่มหนึ่งบอกฉันว่า “เรื่องบางเรื่อง ไม่ควรลืม แต่ควรจบ”
เพราะเรายิ่งคิด เราจะก็ยิ่งเจ็บ เพราะเราไม่จบมันเสียที

เขายังกินอิ่ม นอนหลับ
แต่เรา กินไม่ได้ หลับตาก็เห็นเขา ทรมาน ยากยิ่ง จะยิ้ม และร่าเริง

ฉันเชื่ออย่างหนึ่งว่า ในยามที่สับสน ว้าวุ่น 
นิ่งให้ได้ ตั้งสติให้ดี แล้วเงียบฟังเสียงหัวใจตน
นั่นแหละคือ สิ่งที่ควรทำ การได้คุยกับตัวเองแบบนิ่งๆ
แล้วเราจะได้ยินเสียงเล็กๆ ที่คอยกระซิบบอกทางออกให้กับเรา…

การได้นั่งนิ่งคุยกับตัวเอง เราสามารถพูดเรื่องทุก ออกมาได้ด้วยความสบายใจ
เพราะตัวเรา คือคนเดียวที่เราไม่สามารถโกหกได้
พอได้คุยกับตัวเอง เราจะได้ทางออกและคำตอบที่เราต้องการ ในแบบที่ใครก็ให้กับเราไม่ได้

เสียงหนึ่งที่ตอบกลับมาให้ได้ยิน ในวันนั้นบอกว่า...
"หมดเรื่องพวกนี้ให้ได้  เธอจะสบายใจขึ้นอีกเยอะ"

นั่นสิ ถ้าฉันจับไปวางไว้ให้ไกลตัวได้
แล้วหันมองเรื่องอื่นๆ อีกมากมายในชีวิตที่ต้องใช้ ฉันจะมีความสุขกว่านี้ 
แล้วคำๆหนึ่ง ก็ผุดขึ้นมา ทำให้ฉันก้าวข้ามผ่านเรื่องราวร้ายๆมาได้
"ยอมรับความจริงให้ได้"

เมื่อยอมรับได้ ก็เหมือนกับว่าสิ่งที่เป็นปัญหาอยู่ ค่อยๆ คลี่คลาย ออกไป
การพยายามเอาหัวใจไปเกี่ยวใจใคร ในแบบที่เขาคนนั้น ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
เหมือนการทำตัวเองให้ตกอยู่ในห้วงของความทรมาน

วันนี้อยากบอกตัวเอง และทุกๆคนที่ผ่านมาว่า
"หากบางสิ่งหาคำตอบไม่ได้ก็ปล่อยไป มีความสุขกับสิ่งที่มีนั้นก็พอ"