~ทะเลพระจันทร์~O0

กลางดึกอากาศอบอ้าว...
ในเวลานี้ หลายวันที่ผ่านมาเรายังนอนหลับอยู่ แต่วันนี้เราตื่นลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกคิดถึงคนไกลใครบางคนอยู่ตลอดเวลา โคมไฟบนหัวนอนถูกเปิดส่องแสงสีอุ่นตา และเปิดเพลงเพื่อไล่ความรู้สึกนั้น
เพลงโปรดตอนนี้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง ซึ่งหลังจากที่ดูจบแล้วความเหงาจากในเรื่องก็โลดแล่นออกมานอกจอเกาะกุมหัวใจเอาไว้ไม่ยอมวาง...บรรยากาศเชิญชวนให้ความเหงายื่นหน้ามาทักทาย
นอกหน้าต่างพระจันทร์คืนนี้ดูเศร้าคงใกล้เต็มดวงในไม่ช้า เราชงกาแฟขมไม่ใส่นมกับน้ำตาล ให้กับตัวเอง  นึกทบทวนเรื่องราวที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

หลายเดือนมาแล้วที่เรื่องราวเกิดขึ้น จบลง และยังคงทิ้งบางสิ่งบางอย่างหลงเหลือไว้ในความทรงจำที่ยากจะลบเลือน ในความทรงจำนั้น มันเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้...

เราชอบเค้า...
ชอบ...ตัวตนของเค้าในแบบที่เราเห็นและสัมผัส เค้าไม่ใช่คนหน้าตาดีอะไรแต่สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้เราตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว  เค้าเหมือนกับกาแฟเม็ดดำๆที่ผ่านการคั่วบดแล้วชงด้วยน้ำร้อน กลิ่นกรุ่นหอมของกาแฟยั่วยวนให้ต้องยกขึ้นจิบ แม้จะขมและทำให้ใจสั่นบ้างในบางครั้ง แต่มันก็เป็นความรู้สึกที่ดี

เค้าคนนั้น...
เค้า...อาจไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเรา นั่นคงเป็นเพราะเราไม่เคยเปิดในทุกๆสิ่งที่ตัวเองเป็นให้ใครต่อใครได้รับรู้ เพียงบางสิ่งสำหรับบางคนเท่านั้น จึงไม่แปลกที่ใครหลายๆคนจะรู้จักเราในแบบที่แตกต่างกันออกไป ในโลกนี้คงจะมีแค่คนในครอบครัวเท่านั้นที่รู้จักทั้งหมดที่เป็นเรา เราไม่ได้ปิดบัง เพียงแต่เราไม่มีความจำเป็นต้องเปิดเผย และไม่เคยแน่ใจว่าจะมีใครรับเราได้ในทุกๆอย่างที่เราเป็น

หลายๆครั้งเราอยากสื่อสารและส่งผ่านความรู้สึก บางสิ่งที่ยังคงติดค้างในใจให้ใครคนนั้นรับรู้บ้าง ไม่ใช่อะไร แค่ความเข้าใจที่ตรงกันก็พอ หลังจากเค้าไม่รับการติดต่อจากเราทางโทรศัพท์สิ่งที่ทำได้ก็คือ สื่อสารผ่านตัวอักษรถึงเขาคนนั้น... เราเขียนข้อความบางข้อความหย่อนลงตู้ไปรษณีย์สีแดงไปถึงเขาและหวังว่าเขาจะกลายเป็น “ตู้รับข้อความสีแดง”  เช่นกัน แต่เค้าก็ไม่เคยเขียนตอบกลับมาหาเรา ไม่เป็นไรมันไม่สำคัญหรอกเพราะเราก็ไม่ได้คาดหวังว่าเค้าจะตอบกลับ อยากรับรู้แค่เพียงสัญญาณเล็กๆบางอย่างที่บอกว่าข้อความที่ส่งไปได้รับแล้ว…ความเงียบมักเป็นคำตอบของเราเสมอ...เราเข้าใจ

แต่ว่า...คืนนี้เราจะหลับลงได้ยังไง เมื่อมีทั้งความคิดถึงและกาแฟ